Zingend door het leven, om te overleven of het leven over te dragen

Wow, wat een opening titel van dit blog. Klinkt wel zwaar maar zou het niet moeten zijn.


Twee weken geleden in de AWD geweest, geen specifieke plannen maar gewoon even een rondje lopen en kijken of er iets moois valt te beleven. Het voorjaar zou er zo langzamerhand aan moeten komen, maar de temperatuur en het regenachtige weer doen anders voorkomen. Gelukkig is de natuur de natuur en trekt zich weinig aan van het weer, overal komt leven in en dat geeft veel bedrijvigheid.

Vogels zijn druk bezig met het aanleggen van nesten, de één gebruikt er zacht mos voor.

Aalscholvers zijn niet zo kieskeurig, een stapel takken lijkt op een nest en het is toch maar voor tijdelijk gebruik.

Nadeel van zo een nest is dat je het hele broedseizoen blijft repareren en dus veel takken nodig hebt.

Continu worden er takken aangevoerd, binnenkort worden ze ingeruild voor vis.

Paniek op het eiland, één gaat er vandoor en de hele meute er achteraan, de nesten zijn even verlaten.

Meneer en mevrouw Kuifeend hebben nog geen nieuws te melden, er is nog geen nest gebouwd.

Ook hij gaat er als een speer vandoor

Om verderop weer tot rust te komen.

Aan de oever drijft een Snoek, deze heeft het leven gelaten.

Hier zwemt de familie Graskarper, zij zitten volop in het leven.

Een omgevallen boom, ook het leven gelaten. In de grondkluit zie je echter gaten, hierin ontstaat weer nieuw leven. Wellicht is dit het onderkomen van de IJsvogel of Oeverzwaluw.

Hoog in de boom zit een Kraai op de uitkijk, zoekend naar een partner?

Mannetjes Vinken zingen volop, hoe mooier hij zingt hoe groter de kans op een vrouwtje.

Hier in de zon springen de Pimpelmezen van tak naar tak, op de achtergrond nog een Vink.

Nog zo een zanger, de Tjiftjaf. Aan zijn zang te onderscheiden van de Fitis.

Buizerds maken gebruik van de thermiek en vliegen speurend rond op zoek naar iets eetbaars.

De hoogte waarop de Buizerd zweeft en glijdt kan verschillen van enkele meters tot 100 meter, maar meestal cirkelt hij tussen de 20 a 40 meter hoog. Zodra de buizerd een mogelijke prooi in het vizier krijgt gaat deze zoekvlucht over in bidden.

Hier de restanten van een hert, niet meer in leven.

Dit jonge Hert is echter weer blij met het nieuwe groen wat tot leven probeert te komen.

Tot slot, de stille getuigen van een kinderfeestje? Een generatie met een leven nog voor zich.


Momenteel is het druk in de natuur, er worden partners gezocht er wordt genesteld en uitgesloofd. Eigenlijk is dit één van de betere jaargetijden om al het fraais bij te wonen, hopelijk gaan we een wat warmer en drogere periode tegemoet zodat er veel te beleven valt. 

Klein gespuis en jong spul in de AWD

Door tijdgebrek loop ik een beetje achter met het publiceren. Daarom een dubbele blog van 21 en 29 mei geschoten in de AWD. 21 Mei ging ik met de vriend van mijn nicht de AWD in, hij had onlangs een camera gekocht en wilde deze wel eens uitproberen en het liefst met een vossen foto thuiskomen.

Vlak na binnenkomst bij de Oase al een groepje herten in beeld, goed begin.

We zitten nog niet op het vinkenveld maar toch al een vink voor de lens

Regelmatig zie je tussen het gras dit soort webben, door de dauw zijn ze extra mooi geworden.

Sprinkhaan op het web.

Van bovenaf gezien, is het net een libelle. 

Verstopt tussen het veenmos zat deze 'alien', of dit nu een krekel of sprinkhaan is weet ik niet, maar zijn camouflage is schitterend. 

De detaillering van de waterjuffer is ook schitterend, met een beetje fantasie is het alsof er een straalmotor op zijn rug zit.

Libelle verstopt tussen het riet.

Dit heet kinderlijk gedrag, ik zie jullie niet dus zien jullie mij ook niet. Of het is gewoon je kop in het zand steken.

Bij de schuilhut kwamen we ook nog één vos tegen, ik heb er geen foto van maar voor Marcel was het toch een leuke ontmoeting voor zo een eerste foto sessie. De volgende foto's zijn van mijn wandeling van 29 mei, het waaide behoorlijk hard maar het was gelukkig droog.

Uitzicht vanaf een duintop in het Oosterveld.

De door de wind gevormde bomen blijven een graag gefotografeerd onderwerp.

In de winter heb ik dit droge kanaal in het infiltratie gebied al eens op de foto gezet.

Nu blijkt het kanaal opgegraven te zijn en ziet er zo uit, toch eens van dichterbij bekijken.

Lopend richting het kanaal zie ik in mijn ooghoek iets rood/bruins liggen, het blijkt een slapende vos die, door de harde tegenwind, mij niet hoort en ruikt.

Wanneer ik hem dicht genoeg benaderd ben druk ik af en meteen wordt hij wakker.

Het valt op dat de vos een veel alerter blik heeft dan de rugzak vossen en ...

...staat op, draait zich om en verdwijnt als een speer (vandaar de beweging).

Maar ik liep eigenlijk naar het kanaal om deze 'basalt'  blokken van dichtbij te bekijken.

Ik ben benieuwd wat er met het kanaal gaat gebeuren.

Ik was al een tijd niet meer bij de aalscholvers geweest, dus even kijken hoe het er voor staat.

Na een veilige plek gevonden te hebben, de grond en de bomen zijn inmiddels wit en er hangt een behoorlijke vislucht, zag ik net dat het voeder tijd was. Helaas zat er net een tak in beeld, verplaatsen was geen optie want dan zou ik in het water moeten gaan staan.

Hier zie je hoe het jong zijn kop in zijn moeders snavel wurmt.

Je vraagt je haast af, wie is er nu aan het eten? Er heerst toch geen kannibalisme onder de Aalscholvers.

Hierna nog de converter tussen mijn telelens geplaatst maar helaas werd er niet meer gevoerd.
Wel probeerde dit scharminkel zijn vleugels uit op het nest.

Tot slot nog het nest met drie kleine koppies over de rand.


Wellicht een wat lange blog geworden maar hoop zo mijn achterstand weer in te halen. In de loop van de week hoop ik jullie blog's te kunnen bezoeken.